ศาลาเกือบสองชั่วยาม จึงลุกขึ้นจากไป
ถึงเวลายามบ่าย หลินชิงเวยพาซินหรูออกจากวัง
รถม้าคันหนึ่งรออยู่หน้าประตูวัง ไปครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อใด เหล่านางกำนัลและขันทีในตำหนักฉางเหยี่ยนยังคงทำงานเหมือนเดิม นางกำนัลที่ค่อนข้างสนิทสนมกับซินหรูในยามปกต ติออกมาร่ำลาซินหรู
ซินหรูรู้สึกปวดใจเล็กน้อย หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เฮือกหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
พวกนางเดินทางครั้งนี้ ออกไปอย่างเงียบเชียบโดยไม่ได้บอกกล่าวกับผู้ใด
หลินชิงเวยพิงร่างไปกับผนังรถม้าแล้วหลับตาลง กลับเป็นซินหรูที่ฟุบร่างอยู่กับหน้าต่างรถม้า หันกลับไปมองเบื้องหลัง
หลินชิงเวย “อาศัยอยู่ในวังมานานเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเจ้าเห็นมากี่ครั้งแล้ว ในเมื่อหักใจไม่ได้ ไม่สู้เจ้าอยู่ที่นี่ต่อไปอีกสักระยะ?”
“ข้าไม่เอาเจ้าค่ะ” ซินหรูปฏิเสธเสียงแข็ง “ดีชั่วก็อยู่มานานเช่นนี้ ต่อไปอาจจะไม่กลับมาอีกแล้ว ข้าความจำไม่ดี อยากจะจดจำภาพเหล่านี้ แต่ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะลืมเลือนไปอีกเจ้าค่ะ ”
“สามารถลืมเรื่องราวได้ อาจเป็นเรื่องดีเรื่องหนึ่ง” หลินชิงเวยพูดตามที่คิด “รับแต่สิ่งใหม่ๆ ไม่ต้องถูกกักขังอยู่ในความทรงจำในอดีต”
ซินหรูหันกลับมามองหลินชิงเวย สีหน้าข
