องหลินชิงเวยสงบนิ่งยิ่งยวด นางถามขึ้นว่า “พี่สาว พวกเราไม่ต้องไปกล่าวลากับฮ่องเต้จริงหรือเจ้าคะ?” อย่างไรเมื่อก่อนนางก็รู้สึกว่าฮ่องเต ต้เป็นคนดีคนหนึ่ง แม้ยามนี้กลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับนาง แต่ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ มีเพียงเขาที่ดีต่อพี่สาวที่สุด
หลินชิงเวย “ข้ากล่าวลาเขาแล้ว อีกทั้งมิใช่ว่าจะไม่กลับมา”
“ยังจะกลับมาอีกหรือเจ้าคะ?” ซินหรูตื่นตะลึง “เมื่อใดเจ้าคะ?”
หลินชิงเวย “อืม นั่นเป็นเรื่องในวันหน้า”
ซินหรูเห็นเงาร่างสายหนึ่งพาดผ่านด้านนอกหน้าต่าง นางจับจ้องสายตามองไปแล้วพูดอะไรไม่ออก นอกหน้าต่างมีเงาร่างสีดำเดินอยู่ ซินหรูมองไม่ทันจึงยื่นหน้า คอยืดคอยาวมองไปด้านหลั ง
นางเห็นเงาร่างสีดำร่างหนึ่ง แต่เงาร่างนั้นห่างไกลออกไปเรื่อยๆ
สายลมพัดเส้นผมนุ่มสลวยของนางแนบไปกับใบหน้าเล็กๆ ของนาง
ความเงียบงันที่มาอย่างกะทันหัน ทำให้หลินชิงเวยลืมตาขึ้น นางเห็นร่างของซินหรูเกือบจะยื่นออกไปครึ่งหนึ่งจึงพูดขึ้นว่า “ข้างนอกมีใครหรือไม่?”
กระทั่งซินหรูมองไม่เห็นเงาร่างสีดำนั้นแล้ว นางจึงค่อยหดกายกลับเข้ามาในรถม้า “เป็นเสี่ยวฉีเจ้าค่ะ เขายืนอยู่ข้างทางมองพวกเรา”
หลินชิงเวย “เจ้าตัดใจจากเขาไม่ได้?”
ซินหรูส
