่ายหน้าแรงๆ “ไม่เจ้าค่ะ ข้าเพียงแต่คิดว่าควรหยุดรถม้าหรือไม่ จากนั้นไปจัดการเขา แต่คิดๆ แล้วช่างเถิด ไปจัดการเขาก็ไม่มีประโยชน์”
หลินชิงเวยมองนางแล้วไม่พูดอันใดอีก
รถม้าวิ่งออกจากวังหลวงอย่างราบรื่น ไร้ผู้ใดขัดขวาง
ภายในหอที่สูงที่สุดของวังหลวง เซียวเยี่ยนยืนอยู่ที่นั่น เขามองส่งรถม้าของหลินชิงเวยค่อยๆ วิ่งออกไปนอกประตูบานสุดท้ายของวังหลวง
นับแต่นี้ต่อไป ข้างนอกฟ้ากว้าง แผ่นดินใหญ่ ให้นางโบยบินอย่างอิสระ
ยังจำได้ว่าเมื่อก่อนเทศกาลซ่างซื่อ เมื่องานเลี้ยงในวังสิ้นสุดได้จุดพลุดอกไม้ไฟกว่าครึ่งคืน หลินชิงเวยต้องการให้เซียวเยี่ยนพานางไปยังสถานที่สูงและโล่งกว้างสักหน่อย เพื่อ จะได้ดูดอกไม้ไฟ เวลานั้นคำนึงถึงว่านางได้รับบาดเจ็บอยู่ เขาจึงไม่ยินยอม
มาบัดนี้เขากลับมาถึงสถานที่ที่สูงที่สุด มองไปยังท้องฟ้ากว้าง ทว่ากลับเป็นเขาเพียงคนเดียวมองส่งคนอีกคนหนึ่งจากไป
ขณะที่รถม้าออกจากประตูวัง เขาเอามือไพล่หลังหมุนกายออกจากหอสูงเช่นกัน
น่าแปลก เหตุใดเขาจึงนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
หลังจากออกจากวัง รถม้าบนถนนมีมากมาย ซินหรูจ้องมองไม่วางตาแล้วทอดถอนใจ นางลืมความปวดใจเมื่อออกจากวังไปหมดสิ้นภายในเวลาอันร
