ก้มหน้าลงครึ่งหนึ่ง ปลายนิ้วของเขาลูบผ่านจอนผมของสุ่ยฉ่ายชิง “ไม่ต้องกลัว มีเปิ่นหวางอยู่ ต่อให้นางมีใจคิดร้ายต่อเจ้าก็ไม่อาจทำอะไรเจ้าได้”
หลินชิงเวยหัวเราะเบาๆนางเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสองพร้อมยกยิ้มด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ข้าไม่อาจรับรองได้เช่นกันว่าหลังจากที่ดูใบหน้าของแม่นางสุ่ยแล้วจะเลวร้ายลงกว่าที่เป็นอยู หรือไม่ ข้ารับรองได้เพียงว่าหากอาการของแม่นางสุ่ยไม่ได้เกิดขึ้นจากยาที่ข้าจัดให้ ข้าจะให้นางเสียโฉมจริงๆ”
เมื่อคำพูดนี้กล่าวออกไป เซียวเยี่ยนขมวดคิ้วหน้าเคร่ง ดวงตางดงามคู่นั้นของสุ่ยฉ่ายชิงเต็มไปด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง หลินชิงเวยเห็นความรู้สึกที่แท้จริงของนางทุกอย่างชัดเจน
หลินชิงเวยเลิกคิ้วน้อยๆ “เช่นนั้นยามนี้แม่นายสุ่ยต้องการให้ข้าดูหรือไม่?” หากนางยินยอมให้หลินชิงเวยดูใบหน้าก็แล้วไป หากไม่ยินยอมให้หลินชิงเวยดู นั่นมิใช่เป็นนางเองที่กิ นปูนร้อนท้องหรอกหรือ?
เพียงแต่ก่อนหน้านี้ ไทเฮาได้เล่าเรื่องราวระหว่างหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนอย่างละเอียด แต่ไม่ได้เอ่ยถึงว่าห
