โครม!
ทั้งแท่นสังหารเทพสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง สายฟ้าฟาดกระหน่ำ คำรามกึกก้อง อักขระเรืองรองโยงใยกันฉวัดเฉวียน ฉากเบื้องหน้าแลน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง
ด้วยแรงหนุนจากเตาหลอมฟ้าดิน เพลิงกลืนสรรพสิ่งพลันลุกโชนอย่างสมบูรณ์
เปลวเพลิงลุกไหม้อย่างบ้าคลั่ง ส่วนแก่นแท้ของแท่นสังหารเทพก็ถูกรินหลอมอย่างต่อเนื่อง อักขระและสายฟ้าสลับกันถูกตราประทับด้วยจิตของซูเฉิน
ในไม่ช้า จิตวิญญาณของซูเฉินก็มาถึงส่วนลึกของแก่นแท้
“ผู้ใดกัน? บังอาจล่วงเกินแท่นสังหารเทพเช่นนี้?”
ดูราวกับว่ามีสิ่งมีชีวิตในแท่นสังหารเทพรับรู้ถึงภัยคุกคาม
พลันเสียงฟ้าร้องสนั่น!
กลางแสงเรืองรอง พลันปรากฏร่างชายชราเคราขาวดูสง่าดุจเซียน ดวงตาเขาเปล่งประกายแห่งความโกรธเกรี้ยว
“ซูเฉิน?!”
เมื่อชายชราเห็นซูเฉิน ดวงตาเขาก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและโกรธแค้น
“เจ้าคือ…จงหลิน?”
ประกายคมกริบวาบขึ้นในดวงตาซูเฉิน เขาจำชายชราเคราขาวเบื้องหน้าได้ในทันที ผู้นำแห่งนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า จงหลิน!
ซูเฉินไม่คิดเลยว่า จงหลินจะทิ้งตราวิญญาณไว้ในแก่นแท้ของแท่นสังหารเทพ
ดูท่าว่าจงหลินได้วางแผนหลอมแท่นสังหารเทพไว้นานแล้ว
โครม!
ซูเฉินไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาปลดปล่อยเพลิงกลืน
