หลินชิงเวยไม่เกรงใจเขาเช่นกัน นางยกน้ำชาขึ้นมาจิบคำหนึ่ง น้ำชาที่เข้าปากนั้นอุ่นเล็กน้อยตรงเข้าไปก้นบึ้งหัวใจ ดับกระหายได้ดียิ่ง นางจึงยกดื่มทั้งถ้วย
เซียวอี้รินน้ำชาให้นางอีกหนึ่งถ้วย เขากล่าวยิ้มๆ “เวลานี้เวยเวยเป็นอิสระแล้ว เข้าออกวังหลวงสะดวกกว่าข้าเสียอีก นี่เพิ่งผ่านมานานเท่าใดกัน เมื่อสักครู่ข้าอยู่บนนี้มองเห ห็นเจ้าเกือบจำเจ้าไม่ได้ กลับเหมือนคนนอกวังหลวงจริงๆ”
หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองเขา “ท่านอ๋องจงใจใช้เมล็ดถั่วลิสงโยนใส่ข้า ไม่เหมือนท่าทางเกือบจะจำข้าไม่ได้ เกรงว่าท่านคงจับตาดูข้าอยู่นานแล้วกระมัง ต่อให้ข้ากลายเป็นเถ้าถ่าน ท่า านอ๋องก็น่าจะยังจำข้าได้ ข้าคิดว่าเวลานี้ในใจท่านอ๋องกำลังคิดคำนวณว่าจะให้ข้าตายด้วยวิธีใด”
เซียวอี้หัวเราะ “ข้าเลวร้ายถึงเพียงนั้นจริงๆ”
หลินชิงเวยย้อนถาม “หรือท่านใจกว้างมากเมตตา?”
น้ำชากาใหม่ถูกส่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เสี่ยวเอ้อร์เก็บน้ำชากาก่อนหน้านี้ไปด้วย เซียวอี้รินน้ำชาให้นางอีกหนึ่งถ้วย กลิ่นหอมของชาอบอวลไปทั่ว ทั้งยังมีไอร้อนพุ่ง
