ช่างน่าขัน
เมื่อแรกตนเองมิใช่เป็นแบบนี้หรอกหรือ?
น้ำชากาหนึ่งดื่มไปพอสมควร ดวงอาทิตย์คล้อยไปทางตะวันตก หลินชิงเวยลุกขึ้นเตรียมจะจากไป
เซียวอี้เพิ่งจะเห็นสิ่งของรูปทรงสี่เหลี่ยมในห่อผ้าของนางในเวลานี้ เขาจึงถามขึ้นว่า “ในห่อผ้าของเจ้ามีสิ่งของล้ำค่าอันใด?”
หลินชิงเวย “เป็นกล่องเครื่องประดับกล่องหนึ่งเท่านั้น”
หลินชิงเวยจะจากไป เซียวอี้ไม่ได้รั้งตัวนางไว้เช่นกัน เซียวอี้มองนางลงไปจากหน้าต่างชั้นสอง เมื่อเดินไปสุดถนน เงาร่างของหลินชิงเวยเล็กกระจิริด นางแต่งกายเป็นคุณชายน้อย แต่ ก็ยังเอิบอิ่มมีเลือดฝาดราวกับจะคั้นน้ำออกมาได้
เมื่อนึกถึงสุ่ยฉ่ายชิงที่เคยมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งเมืองหลวง ความทรงจำในเวลานั้นของตนกลับเป็นคนแปลกหน้า เพียงแต่ต่อให้รูปโฉมสตรีงดงามกว่านี้ก็เป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง ของบุรุษเท่านั้น ไม่มีคุณค่าและประโยชน์มากมายนัก ในทางตรงข้าม เขากลับรู้สึกว่าหลินชิงเวยที่เป็นแบบนี้กลับมีประโยชน์มากกว่า เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่าหลินชิงเวยเป็นสตรีบอบบางไ
