้วจึงถอนสายตากลับมา นางพูดเนิบๆ ว่า “ไม่เหมือนกำลังพูดปด”
“ในเมื่อวังหลวงไม่อาจรั้งเจ้าเอาไว้ได้ ไม่สู้มาอยู่ข้างกายข้า ข้าย่อมไม่ทำให้เจ้าต้องได้รับความไม่เป็นธรรมอีกครั้ง”
หลินชิงเวย “อย่าได้เสียเวลาทุ่มเทจิตใจให้ข้าโดยเปล่าประโยชน์อีกเลย”
ต่อให้นางต้องจากวังหลวงไปในวันหน้า นางก็ไม่มีวันมาติดตามเซียวอี้เด็ดขาด แม้บัดนี้หลินชิงเวยจะมิใช่หลินชิงเวยที่เคยอ่อนแอเปราะบางคนนั้นอีกแล้ว แต่นางยังคงไม่ลืมว่าเพราะเหตุใ ใดนางจึงต้องแต่งงานเข้าวังแทน มิใช่เพราะเขาและหลินเสวี่ยหรงลอบวางแผนหรอกหรือ หากมิใช่เช่นนั้น หลินชิงเวยควรจะครองคู่กับเซียวอี้นานแล้ว
บัดนี้เซียวอี้กินในชาม มองในหม้อ แต่หลินชิงเวยไม่ยอมกลับไปกินของเก่าแน่ๆ
“นั่นมิใช่การทุ่มเทจิตใจโดยเปล่าประโยชน์ ยังไม่ถึงนาทีสุดท้ายจะรู้ได้อย่างไร”
เมื่อก่อนหลินชิงเวยคิดเช่นนี้เหมือนกัน นางคร้านจะไปวิเคราะห์แยกแยะว่าคำพูดของเซียวอี้นั้น จริงกี่สวน เท็จกี่สวน เพียงแต่เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ นางไม่ได้รู้สึกซาบซึ้ง ในทา างกลับกัน นางรู้สึกว่ามัน
