สึกของเจ้าจะถูกทอดทิ้งเช่นนี้ เมื่อครั้งอยู่หนานเจียง เจ้าจะช่วยเหลือเซียวเยี่ยนโดยไม่ลังเลอีกหรือไม่?”
หลินชิงเวยหยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมา น้ำชายังคงร้อนลวก นางค่อยๆ จิบคำเล็กๆ แล้ววางลงอีกครั้ง “ท่านก็รู้ดีว่าความรู้สึกของท่านย่อมถูกทอดทิ้งแน่นอน เช่นนั้นเหตุใดท่านยังคงทำเช่ นนี้?”
เซียวอี้ใคร่ครวญแล้วพูดอย่างหน้าหนา “อาจเป็นเพราะข้ายังคงยึดติดกับสิ่งที่ข้ายังไม่ได้มาครอบครองกระมัง”
หลินชิงเวยหัวเราะออกมาพรืดหนึ่ง นางเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับเซียวอี้ “เหตุใดจึงตามหาข้า? หรือคิดจะแก้แค้นข้า? หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะได้เตรียมตัวแต่เนิ่นๆ หาไม่แล้วตนเองจะต ตายอย่างไรก็ไม่รู้เรื่องรู้ราว”
เซียวอี้หัวเราะ “ข้ามิใช่บอกแล้วหรือว่าข้าชอบเจ้า การกระทำก่อนหน้านี้ทั้งหมดของเจ้า ข้าล้วนไม่ถือสาเอาความ รอเจ้าออกจากวังหลวงแล้วหากไม่รู้จะไปที่ใด จวนอ๋องของข้ายินดีต้อนรั บเจ้าตลอดเวลา”
หลินชิงเวยจับจ้องมองเขาอยู่อึดใจหนึ่งแล
