ักเก้าอี้ด้วยท่าทีเกียจคร้าน เขามองหลินชิงเวยด้วยสีหน้าท้าทาย “ข้าจำได้ว่าข้าพูดกับเจ้าตรงๆ ไปตั้งนานแล้ว”
หลินชิงเวยหัวเราะ นางไม่ยอมรับหรือปฏิเสธ “เพราะท่านชมชอบข้า? แต่ท่านเป็นถึงเซี่ยนอ๋องผู้มีจิตใจห้าวหาญและอุดมการณ์ยิ่งใหญ่ ไม่เหมือนคนที่จะหยุดทุกอย่างลงเพื่อสตรีตัวเล็กๆ ค คนหนึ่ง”
เซียวอี้หัวเราะเสียงต่ำ “จิตใจห้าวหาญอุดมการณ์ยิ่งใหญ่นั้นข้ามี เจ้าชู้ประตูดินนั้นข้าก็มี นับตั้งแต่โบราณกาลมามีฮ่องเต้ ท่านอ๋องคนใดบ้างที่รักเพียงแผ่นดินไม่รักหญิงงาม? เพียง งแต่ด้วยวาสนาบารมีของเจ้า ต่อให้ข้ามีจิตใจห้าวหาญและอุดมการณ์ยิ่งใหญ่ก็ได้แต่ว่างงานทั้งวัน ไม่มีอะไรทำจึงต้องมานั่งดื่มน้ำชาอยู่ที่นี่” เขาหลุบตาลงต่ำ ปลายนิ้วนั้นไล้ไปตา ามขอบถ้วยน้ำชาเป็นพักๆ ใบชาสีเขียวเล็กแหลมในนั้นถูกแช่อยู่ในน้ำ กระทั่งบานเต็มใบ สีสันของมันเขียวสด เงียบไปครู่หนึ่งเซียวอี้พูดขึ้นอีกว่า “เวยเวย หากรู้แต่แรกว่าความรู
