หลินชิงเวยกระตุกริมฝีปาก “ทั้งๆ ที่เจ้าอิจฉาตาร้อน เพราะเจ้าไม่มีเงินมากมายเช่นข้า ดังนั้นเจ้าจึงริษยา”
“ที่ไหนกัน!”
หลินชิงเวยหัวเราะเสียงดัง ยื่นมือออกไป “เอามา”
“อะไรเล่า?”
“ปิ่นปักผมของข้า”
หลีเช่อเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าปิ่นปักผมของหลินชิงเวยยังอยู่ในมือของเขา จึงส่งมันคืนให้นาง นางรวบเส้นผมยาวของตนเกล้าขึ้นไปบนศีรษะแล้วตรึงไว้ด้วยปิ่นปักผมอย่างชำนิชำนาญ นาง งยิ้มตาหยีให้หลีเช่อ “ข้าต้องไปก่อน พวกเราเจอกันใหม่ครั้งหน้า” นางหยิบสิ่งของของตนแล้วหมุนกายเดินจากไป
“ใช่แล้ว หน้ากากหนังมนุษย์ที่เจ้าทำให้ข้านั้นไม่จำเป็นต้องทำให้งามนักก็ได้ ด้วยตัวจริงของข้านั้นหล่อเหลามากอยู่แล้ว ข้าไม่ต้องการดูดีกว่านี้!” หลีเช่อไม่ได้รั้งนางเอาไว้ เ เขาเพียงแต่พูดไล่ตามหลังนางไปเท่านั้น หลินชิงเวยไม่ได้หันกลับมาเช่นกัน นางเพียงแต่ยกมือขึ้นส่งสัญญาณในความหมายว่าไม่มีปัญหา เขามองตามเงาร่างบอบบางของนางกระทั่งเงาร่างของนาง ลับหายไปจากลานเรือนด้านนอก เขา
