ยกมือขึ้นลูบคางของตนพร้อมเอ่ยอย่างครุ่นคิด “หลินชิงเวยคนนี้ หลินชิงเวย…ชิ เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นหูเช่นนี้นะ เหมือนเคยได้ยินมาก่ อนอย่างไรอย่างนั้น”
หลินชิงเวยเข้ามาทางประตูเรือนด้านหลัง ย่อมต้องออกไปทางประตูเรือนด้านหลังเช่นกัน รถม้าสีดำคันนั้นยังรออยู่ที่เดิม มันรอหลินชิงเวยออกมาขึ้นรถม้าแล้วส่งนางกลับไปที่เดิม
หลินชิงเวยนั่งอยู่ในรถม้า ร่างของนางโยกไปมาตามจังหวะการก้าวเดินของรถม้า นางเอนกายพิงผนังของรถม้าแล้วหยิบกล่องใบนั้นออกมากอดไว้ในอ้อมกอด นิ้วมือลูบไล้เบาๆ พร้อมกับใบหน น้าเปื้อนยิ้ม
บัดนี้นางไม่จำเป็นต้องเสียเวลาไปจดจำเส้นทางอันใด คิดจะหาหลีเช่อนั้นเป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง
คิดไม่ถึงว่าการออกจากวังหลวงมาในครั้งนี้จะทำให้นางได้อะไรกลับไปมากมายเช่นนี้ นี่อาจเป็นเพราะสวรรค์ยังคงมีความยุติธรรมอยู่บ้าง ให้นางสูญเสียบางสิ่งไป และให้นางได้รับบางอย่าง งกลับมาเช่นกัน
หลีเช่อคนนั้น น่าสนใจยิ่งนัก
หลินชิงเวยไหนเลยจะยอมปล่อยใ
