ห้เจ้าหนุ่มที่สวรรค์ประทานลงมาให้จากเบื้องบนผู้นี้หลุดมือไปได้เล่า
รถม้าหยุดลงหน้าโรงรับจำนำ เถ้าแก่โรงรับจำนำออกมาต้อนรับด้วยตนเองอีกครั้ง เขามองหลินชิงเวยลงมาจากรถม้าด้วยสายตาสังเกตสังกาว่องไว เห็นบนหลังของหลินชิงเวยสะพายสิ่งของมีลักษณ ณะรูปทรงสี่เหลี่ยมจึงกล่าวแสดงความยินดีทันที “ขอแสดงความยินดีกับคุณชายจริงๆ ขอรับ ดูท่าแล้วคุณชายและสหายท่านนั้นของข้าตกลงทำการค้าในครั้งนี้สำเร็จ”
หลินชิงเวยกล่าวยิ้มๆ “ยังต้องขอบคุณที่เถ้าแก่แนะนำอย่างใจกว้าง ตามที่ข้าและคุณชายท่านนั้นตกลงนัดหมายกันไว้ ครั้งหน้าข้าจะมาอีกและคงต้องรบกวนเถ้าแก่อำนวยความสะดวก”
เถ้าแก่ยิ้มเต็มหน้า “พูดอันใดกันขอรับ นี่เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว”
ต่อมาหลินชิงเวยอำลาเถ้าแก่โรงรับจำนำ นางเดินอยู่ในตลาดเพียงลำพัง เวลานี้สภาพอากาศร้อนอบอ้าว ดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวันทั้งแรงทั้งแผดเผา ร้านค้าสองข้างถนนล้วนกางเต็นท์ขึ้นมาทั้ งสิ้น
แสงตะวันเจิดจ้านั้นส่องสว่างเสียจนหลินชิงเวยแทบจะเปิดตาไม่ขึ้น แม้นางจะสวมอาภรณ์เนื้อบางสำหรับฤดูร้อน ทว่าเมื่อต้องเด
