ินอยู่ใต้แสงแดดเป็นเวลานานก็ยังรู้สึกร้อนจนยากจะทาน นทน
เวลานี้เซียวอี้นั่งอยู่ในหอน้ำชาอย่างเบื่อหน่าย หอน้ำชาแห่งนี้ตกแต่งอย่างงดงามหรูหรายิ่งยวด ชั้นสองของหอน้ำชายังมีนักดนตรีเล่นดนตรีให้ฟังโดยเฉพาะ น้ำชาล้วนเป็นชาใหม่ชั้น นเลิศ ลูกค้าที่เข้ามาดื่มน้ำชาที่นี่ล้วนเป็นชนชั้นสูงที่มีฐานะมั่งคั่งพร้อมที่จะจ่ายค่าน้ำชาและให้รางวัลผู้คนทั้งสิ้น
ชัดเจนยิ่งนักว่าเซียวอี้เป็นลูกค้าประจำของหอน้ำชาแห่งนี้
น้ำชาบนโต๊ะกำลังส่งกลิ่นหอม ข้างกายเซียวอี้มีบุรุษสวมชุดรัดกุมสีดำคนหนึ่ง ท่าทางกระฉับกระเฉงเยี่ยงผู้ฝึกยุทธ์ของชายชุดดำยิ่งขับให้เซียวอี้ดูเกียจคร้านยิ่ง เขาฟังชายชุด ดดำรายงานเสียงเบาข้างหูหลายประโยค ปลายนิ้วของเซียวอี้เคาะลงบนขอบโต๊ะพร้อมกับพูดเสียงเบาว่า “ข้าไม่คิดว่านางจะมีสหายคนอื่นในเมืองหลวงแห่งนี้ เจ้าไปสืบประวัติเจ้าของคฤหา าสน์หลังนั้นมาให้ข้า”
“ขอรั
