บ” ชายชุดดำรับคำ แล้วถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ
เซียวอี้นั่งอยู่ริมหน้าต่าง มือหนึ่งพาดลงบนกรอบหน้าต่าง หรี่ตามองลงไปบนถนนเบื้องล่าง ดูแล้วน่าจะเป็นเวลาประจวบเหมาะที่นางจะเดินผ่านมาทางนี้พอดี
เซียวอี้เกาะเปลือกถั่วลิสงเม็ดหนึ่ง บีบเปลือกส่งเมล็ดถั่วลิสงเข้าปากของตนด้วยรอยยิ้มประดุจจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่ง
หลินชิงเวยไหนเลยจะสังเกตเห็นเหตุการณ์บนหอน้ำชาแห่งนี้ นางรู้สึกเพียงเวลานี้ตนทั้งร้อนทั้งกระหายน้ำ ต้องการหาหอน้ำชาสักแห่งเพื่อดื่มชาสักกา
บังเอิญอย่างยิ่งหอน้ำชาที่นางยืนอยู่ด้านนอกในขณะนี้ เมื่อนางกำลังจะยกเท้าก้าวเข้าไปด้านในพลันมีสิ่งของบางอย่างร่วงบนจากข้างบนตกใส่ศีรษะของนาง
นางขมวดคิ้วจับจ้องสายตามองไป ถึงกับเป็นเมล็ดถั่วลิสงสีแดงเม็ดหนึ่ง ตกลงมาจากศีรษะของนางลงบนพื้น มันกลิ้งขลุกๆ แล้วหยุดลงท่ามกลางแสงตะวัน
หลินชิงเวยเงยหน้ามองไปเห็นใบหน้าคุ้นเคยที่นางชิงชังนักกำลังยิ้มให้ตน
เซียวอี้ผู้นี้ไม่ปรากฏตัวให้นางเห็นมาสักพักใหญ่ๆ แล้ว นางเกือบจะรู้สึกว่าคนผู้นี้หายไปจากโลกนี้ก็ไม่ปาน คาดไม่ถึงว่าจะได้พบเขาที่นี่อีกครั้ง
เซียวอี้ฟุบร่างอยู่บนหน้าต่าง ส่งยิ้มสว่างไสวให้นาง “เวยเวย ไม
