จะเสนอตัวมานั่งด้วย ดังนั้นหลินชิงเวยจึงไม่กระทำสิ่งไร้ประโยชน์เหล่านั้น นางเดินลงไปนั่งโต๊ะเดียวกับเซียวอี้อย่างเงียบๆ
เซียวอี้เคาะโต๊ะด้วยความพออกพอใจ เขาหันไปกล่าวยิ้มๆ กับเสี่ยวเอ้อร์ “ไป นำน้ำชาใหม่ของดีของร้านพวกเจ้ามาอีกกาหนึ่ง”
“ได้ขอรับ!” เสี่ยวเอ้อร์เก็บผ้าเช็ดโต๊ะแล้วหันกายออกไป
เซียวอี้หยิบกาน้ำชาขึ้นมา พลิกถ้วยกระเบื้องสีเขียวขึ้นใบหนึ่งแล้วรินชาลงไปในนั้น “ชากานี้ข้าดื่มไปแล้วสองถ้วย หากเจ้าไม่รังเกียจก็ดื่มแก้กระหายสักคำก่อนได้ ความร้อนกำ ำลังพอดี”
