เกิน บริเวณใกล้เคียงถนนสายนี้มีหอน้ำชาแห่งนี้เพียงแห่งเดีย ยว หากคิดจะหาหอน้ำชาแห่งอื่นยังต้องเดินออกไปอีกสองสายถนนกระมัง อย่าให้กลายเป็นว่ายังหาที่ดื่มน้ำชาไม่ได้ก็ร้อนเสียจนสิ้นสติกลางถนนเสียก่อนเล่า”
หลินชิงเวยชะงักย่างก้าวของตน บนหน้าผากนางเต็มไปด้วยเหงื่อบางๆ ชั้นหนึ่ง เวลานี้นางถูกแสงแดดเล่นงานเสียจนตาพร่า ในที่สุดนางยังคงหันกลับมาเดินเข้าไปในหอน้ำชา
นางเพิ่งจะก้าวเข้าไปในหอน้ำชา เสี่ยวเอ้อร์ของหอน้ำชาก็ลงมาจากชั้นสองนำทางนางขึ้นไป “คุณชายท่านนี้ คุณชายที่อยู่ชั้นสองรอท่านอยู่ เชิญตามผู้น้อยมาขอรับ”
หลินชิงเวยขึ้นชั้นสองตามเสี่ยวเอ้อร์ไป ได้ยินเสียงพิณลอยมาเบาๆ ราวกับเสียงพิณนั้นทำให้จิตใจคนสงบลงได้ ส่งผลให้บังเกิดความรู้สึกเย็นสบาย ภายในหอน้ำชาแห่งนี้เงียบสงบแตกต่า างจากเสียงอึกทึกคึกโครมข้างนอกราวกับเป็นคนละโลก
เซียวอี้นั่งอยู่ริมหน้าต่าง ตั้งแต่หลินชิงเวยขึ้นมา แววตาคมปลาบเปี่ยมรอยยิ้มจับจ้องร่างของนางไม่วางตา หากหลินชิงเวยหาที่นั่งโต๊ะอื่น เชื่อว่าเขาก็คง
