หลินชิงเวยหัวเราะ “เป็นของทำใหม่ หากเจ้ารับปากขายกล่องใบนั้นให้ข้า ข้าจะทำให้เจ้าสามชุด เป็นอย่างไร?”
“เจ้าทำอาชีพอะไร?” บุรุษถามอย่างดูแคลน
หลินชิงเวยได้ยินคำพูดของเขาแล้วในใจพลันรู้สึกตงิดๆ ขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้ใส่ใจ “หมอ เจ้าล่ะอาชีพอะไร?”
เขาหัวเราะ “ที่แท้เป็นหมอ อายุรกรรมหรือศัลยกรรม?”
“…” หลินชิงเวยกระจ่างแจ้งในใจทันใดว่าความรู้สึกตงิดๆ เมื่อสักครู่เกิดขึ้นจากตรงไหน ด้วยอาชีพหมอที่แบ่งเป็นอายุรกรรมและศัลยกรรมนั้น ยัง งไม่ปรากฏในยุคสมัยนี้!
บุรุษผู้นั้นยังไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหลินชิงเวย เขาเลิกคิ้วราวกับเป็นไก่ตัวผู้ “ข้าถามว่าเจ้าถนัดการรักษาแบบใด?”
ต่อมาหลินชิงเวยหัวเราะ รอยยิ้มบนใบหน้านางตรึงตาตรึงใจผู้คนยิ่งนัก เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง ดวงตาทั้งคู่โค้งลงเล็กน้อย ทำให้รูปโฉมคุ ณชายน้อยที่นางอำพรางตนอยู่ก็มิอาจบดบังความสดใสบนใบหน้าของนางได้ หลายวันมานี้ ดูเหมือนวันนี้เป็นครั้งแรกที่นางเบิกบานใจเช่นนี้
ในสายตาของบุรุษรูปโฉมของหลินชิงเวยไม่อาจนับได้ว่าเป็นหญิงงามปานล่มเมือง หากนางแต่ง
