กายอย่างอิสตรี อย่างมากที่สุดก็คือเป็นความงามสบา ายตา แต่บัดนี้เมื่อเห็นรอยยิ้มของนางประดุจบุปผาบนกิ่งหลิ่ว อีกทั้งเหมือนดอกท้ออย่างไรอย่างนั้น บุรุษผู้นั้นกล่าวว่า “นี่ อย่าได้ลืมต ตัวเชียว เจ้าคงมิได้ชมชอบข้าเข้าแล้วหรอกนะ ข้ารู้ว่าใบหน้าของข้านี้เป็นภัยแก่ตัวยิ่ง ทว่าชัดเจนยิ่งนักว่ารูปโฉมของเจ้ามิคู่ควรกับบุ คลิกและหน้าตาของข้าแม้แต่น้อย ข้าไม่มีทางชอบเจ้าหรอก” เขาทางหนึ่งคิดในใจว่าสตรีนางนี้ดูแล้วบริสุทธิ์ไร้พิษสง ทว่ากลับเจ้าเล่ห์เพทุบาย ยิ่ง นางถึงกับกล้าฉีกหน้ากากหนังมนุษย์ของเขา บัญชีนี้เขาไม่มีทางปล่อยผ่านไปเช่นนี้หรอก เขาจะต้องคิดบัญชีเอาคืนนางให้ได้!
ดังนั้นบุรุษผู้นั้นฉวยโอกาสที่หลินชิงเวยไม่ทันระวังตัว ยกมือขึ้นดึงปิ่นปักผมบนศีรษะของนาง เส้นผมนุ่มลื่นประดุจเส้นไหมทิ้งตัวแผ่สยาย ลงมาในชั่วพริบตา
หากเป็นเมื่อก่อนแล้วละก็ หลินชิงเว
