ยจะต้องสั่งสอนเจ้าหนุ่มคนนี้ให้หลาบจำแน่นอน แต่ใครใช้ให้เวลานี้นางอารมณ์ดีสุดๆ เล่า นางจึงยกมือขึ้น นเกี่ยวผมข้างหูที่ตกลงมา ทุกๆ อิริยาบถของนางมีเสน่ห์เย้ายวนใจยิ่งยวด ราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงความคิดในใจของบุรุษ นางพูดกลั้วหัวเราะ “ข ข้าฉีกหน้ากากหนังมนุษย์ของเจ้า เจ้าดึงปิ่นปักผมของข้า เช่นนั้นพวกเราถือว่าหายกัน”
บุรุษผู้นั้นมองนางอย่างจนด้วยคำพูด
น้ำเสียงของหลินชิงเวยอ่อนโยน รอยยิ้มเจิดจ้า “นี่ เจ้าชื่ออะไร?”
บุรุษเอ่ยขึ้นว่า “จะตกลงการค้าก็ตกลงการค้า เจ้าถามชื่อของข้าเพื่ออันใด?”
“เพื่อเป็นการสะดวกในการมาหาเจ้า เพื่อทำการค้ากับเจ้าในครั้งต่อไปไงเล่า”
“ข้าชื่อ หลีเช่อ” บุรุษผู้นั้นตวัดสายตามองหลินชิงเวยอย่างรังเกียจ “ข้ายังคงรู้สึกว่าเจ้าชอบข้าอยู่นั่นเอง”
หลินชิงเวย “…” นี่เป็นคนหลงตัวเองคนแรกที่นางเคยพบเห็น แต่นางกลับรู้สึกเป็นกันเองเหลือเกิน…นางกล่าวอย่างเห็นขัน “หลีเช่อ เจ้ากับข้ านับว่ามิใช่ไม่รู้จักกันแล้ว ในเมื่อเจ้าชอบใส่หน้ากากเช่นนี้ ข้าทำให้เจ้าเจ็ดชุ
