ามานี่ ข้าจะสอนวิธีการใช้ให้เจ้า”
ดังนั้นคนทั้งสองจึงนั่งยองๆ ลงข้างๆ เก้าอี้ยาวตัวนั้น หลีเช่อหยิบลูกกุญแจที่เขามีเพียงดอกเดียวออกมาส่งให้หลินชิงเวย “เจ้าลองเปิดดู”
หลินชิงเวยใช้กุญแจสอดเข้าไปในแม่กุญแจแล้วบิดไปมา รู้สึกได้ว่าโลหะที่ทำจากเหล็กข้างในเชื่อมต่อถึงกันชั้นแล้วชั้นเล่า พวกมันส่งเสียงสั นสะเทือนผ่านกุญแจที่นางถือ กระทั่งส่งผ่านมาถึงมือของนาง นางยิ้มตายิบหยี “ให้ความรู้สึกดียิ่ง เป็นลักษณะที่ข้าชมชอบ เจ้าเป็นคนทำของ สิ่งนี้?”
หลีเช่อ “ถูกต้อง แม่กุญแจนี้เป็นข้าที่ทำเพิ่มเข้าไปในภายหลัง แต่ข้าไม่ได้เป็นคนทำกล่องใบนี้ขึ้นมา”
หลินชิงเวยถาม “เจ้ามีอาชีพอะไร?”
หลีเช่อเห็นว่าตัวนางเองได้บอกว่าประกอบอาชีพอันใดแล้ว ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “เมื่อก่อนเป็นวิศวกรเครื่องกล ช่างเถิด มันเป็นอาชีพที่ต้องใช ช้ความชำนาญอย่างยิ่งยวด พูดไปเจ้าก็ไม่เข้าใจ”
หลินชิงเวยพูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ก็คือนายช่างกระมัง”
หลีเช่อกลอกตาขาวใส่นางอย่างไม่พอใ
