วามคิดของข้า” ประจวบเหมาะกับวันนี้นางมีเงินมากพอ นางจึงชำระเงินให้กับหลีเช่อเป็นตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึงทันที
หลีเช่อหยิบตั๋วเงินเหล่านั้นมาดูแล้วดูอีก ราวกับยังคงไม่เชื่ออยู่นั่นเอง เขาเพียงแค่เรียกราคาส่งเดชไปเช่นนั้นเอง สตรีนางนี้ไม่แม้แต่จะ ะต่อราคา กลับควักเงินออกมาจ่ายให้เขาทันที?
หรือนางเป็นคนมีเงินผู้โง่เขลาในตำนานจริงๆ?
กล่องใบนี้วางขายอยู่ในโรงรับจำนำมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว ไม่มีลูกค้าถามไถ่มาโดยตลอด อย่าได้เอ่ยถึงว่าหนึ่งหมื่นตำลึง กระทั่งห้าพันตำลึงก็ยั งไม่มีผู้ใดยอมซื้อ ผู้ใดจะยินยอมควักเงินออกมาซื้อกล่องเครื่องประดับที่ทั้งดำทั้งขี้เหร่และยังหนักยิ่งยวดใบนี้เล่า? อีกทั้งข้างในนั้น นยังมีกลไกปิดอยู่ คนธรรมดาสามัญย่อมไม่อาจเข้าใจได้ คนยุคสมัยโบราณผู้นิยมอวดรู้ล้วนไม่ยินยอมรับสิ่งใหม่ๆ!
หลีเช่อเก็บเงินด้วยความรู้สึกปลื้มเปรมใจเล็กน้อยแล้ววางกล่องใบนั้นลงบนเก้าอี้ยาวภายในศาลาหลังนั้น เขากระดิกนิ้วเรียกหลินชิงเวย “เจ้า
