ัญ ในเมื่อวางไว้ในโรงรับจำนำแล้วต้องตาข้า ข้าย่อมต้องการซื้ อ คุณชายเสนอราคามาเถิด”
บุรุษชุดแดงมองนางแล้วพูดว่า “ที่จริงคิดจะขาย แต่ตอนนี้ข้ากลับไม่อยากขายแล้ว ไม่สิ พูดให้ถูกต้องคือข้าไม่อยากขายให้เจ้า”
หลินชิงเวยถาม “เหตุใดเล่า?”
บุรุษชุดแดงมองนางด้วยสายตาประเมิน “ข้ารู้ว่าเจ้ามีเงิน แต่สายตาของเจ้า ทำให้ข้าไม่ชอบใจนัก”
หลินชิงเวยกะพริบตาด้วยท่าทีไม่ได้รับความเป็นธรรม “สายตา? สายตาข้าเป็นอย่างไรเล่า?” เมื่อเห็นบุรุษในชุดแดงมีท่าทีหยิ่งผยอง นางอึ้งไปครู่หน นึ่งแล้วพูดอีกว่า “คุณชายท่านนี้ ใบหน้าของท่านทำให้ข้ารู้สึกไม่ใคร่พอใจนักเช่นกัน แต่ข้ามิได้กล่าวออกมา ข้ารู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าข้า กำลังทำการค้ากับปีศาจตนหนึ่ง ข้ามิใช่อดทนอดกลั้นเช่นกันหรอกหรือ?”
บุรุษชุดแดงได้ยินแล้วมีสีหน้าเคร่งขรึมลง เขาหรี่ตาลงกล่าวว่า “ถูกต้อง เจ้าใช้สายตาเฉกเช่นมองปีศาจมามองข้า ในเมื่อคิดจะซื้อสิ่งของของข้า า มิใช่เจ้าต้องเก็บงำสายตาเสียบ
