้างหรือ?”
หลินชิงเวยมีสีหน้าท่าทางจริงจัง “อ้อ ขออภัยด้วย ข้าจะพยายาม รบกวนถามคุณชายท่านนี้ กล่องใบนี้ ท่านต้องการขายในราคาเท่าใด?”
บุรุษชุดแดงยังคงมีท่าทีไม่พึงพอใจหลินชิงเวยอยู่นั่นเอง เขากลอกตาขาวให้นางครั้งหนึ่ง กล่องใบนั้นทำมาจากเหล็กย่อมมีน้ำหนักไม่น้อย เขากล ลับหิ้วมันด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างมิกินแรงแม้แต่น้อย เขาดึงขาที่ทอดออกไปนอกศาลากลับมา ค่อยๆ ลุกขึ้นใช้มืออีกข้างหนึ่งดีดชายอาภรณ์พร ร้อมกับเหยียดกายยืนตรง
เขาสูงกว่าหลินชิงเวยหนึ่งศีรษะเต็มๆ สีหน้าท่าทางของเขาหยิ่งผยองเมื่อมองหลินชิงเวยจากมุมสูง ร่างในอาภรณ์ชุดแดงของเขายืดตรงราวกับด้ามพ พู่กัน เหมาะสมกับรูปร่างของเขาอย่างยิ่ง ทุกอิริยาบถของเขาแฝงไปด้วยความเกียจคร้าน ยามนี้นางถึงกับรู้สึกว่าอาภรณ์ชุดแดงนี้ช่างเหมาะกับบุค คลิกของบุรุษผู้นี้อย่างมหัศจรรย์ใจ
ได้ยินเพียงเสียงจากริมฝีปากของเขาเอ่ยเน้นๆ ออกมาทีละคำว่า “อย่างไรก็ไม่ขายให้เจ้า เจ้าจะทำอะไรได้?”
