“ข้าดูแล้วเจ้าน่าจะเป็นคนให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์ภายนอกอย่างยิ่งคนหนึ่ ง ทำเช่นนี้เท่ากับทำลายรูปโฉมของตนเองโดยแท้”
บุรุษชุดแดงมองหลินชิงเวยด้วยสายตาเคร่งเครียด “เจ้าดูออกได้อย่างไร?”
หลินชิงเวยก้าวเข้าไปสองก้าว เขย่งเท้ายื่นมือไปลูบกรอบหน้าของเขา แล้วหัวเราะเบาๆ “เพราะข้าเป็นยอดฝีมือในด้านนี้น่ะสิ”
ราวกับบุรุษชุดแดงคาดไม่ถึงว่าหลินชิงเวยจะก้าวเข้ามาประชิดเขาเช่นนี้ ใกล้ถึงขั้นที่เขารับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมที่คล้ายมีคล้ายไม่มีบนร่างของ งนาง เขาจึงได้แต่จ้องมองใบหน้าเล็กเพียงฝ่ามือเบื้องหน้าตนด้วยความตื่นตะลึง คิ้วตาประดุจภาพวาด ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเปี่ยมความมั่นใจ ส่งผล ลให้คนมิอาจเลื่อนสายตามองผ่านไปได้
หลินชิงเวยอาศัยขณะที่เขากำลังตะลึงงันนั้น ใช้ปลายนิ้วคลำไปตามกรอบใบหน้าของเขา จากนั้นฉวยโอกาสที่เขาไม่ทันป้องกัน กระชากเต็มแรง
หน้ากากหนังมนุษย์นั้นถูกติดแนบตึงไปกับผิวหน้า ได้ยินเสียงแควกกกดังขึ้น ถูกหลินชิงเวยกระชากขาดอย่างไร้ปรานี
บุรุษชุดแดงไม่ทันได้ป้องกันพลั
