ึงกับยังมีไฝน้ำตาสีแดงอยู่เม็ดหนึ่ง
นี่ใช่บุรุษจริงๆ หรือ? อย่างไรหลินชิงเวยก็ไม่เคยพบเห็นบุรุษงดงามปานนี้
ที่แท้เขาเจตนาทำให้ตนเองขี้เหร่ใช่หรือไม่
ยามนี้เมื่อมองประเมินเขาอีกครั้ง พบว่าจากศีรษะจรดปลายเท้าของเขาไม่มีส่วนใดที่ไม่ตื่นตะลึงตา โดยเฉพาะอย่างยิ่งไฝน้ำตาเม็ดนั้นของเขารา าวกับย้อมด้วยโลหิตสีแดงสด
หลินชิงเวยถามสัพยอก “เจ้าคงมิใช่สวมหน้ากากหนังมนุษย์สองชั้นกระมัง?”
บุรุษผู้นั้นยังคงไม่คลายโทสะ เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงโมโหแทบเต้น “นี่คือของจริงมีมูลค่าสูง ผู้มีสายตาเช่นหนูตัวหนึ่งอย่างเจ้าแจ่มแจ้งหรือไ ไม่! ไม่เชื่อเจ้าลองลูบดูก็ได้ เจ้าลองลูบดู!” พูดแล้วก็เอนศีรษะเข้ามาใกล้ ให้หลินชิงเวยตรวจสอบว่าเขาไม่ได้สวมหน้ากากหนังมนุษย์อีกชั้นห หนึ่ง
หลินชิงเวยกล่าวอย่างเห็นขัน “ข้าไม่ลูบ พวกเราควรจะกลับเข้าเรื่องเสียที กล่อง…”
