ปรากฏว่าไหสุราถูกขาของนางเตะจนล้มลง เสียงกลิ้งกุกกักๆ ไปหยุดอยู่ใต้โต๊ะ ส่วนตัวนางเองนั้นยืนไม่มั่นคง จึงได้แต่ล้มลงไปนอนบนพื้น
ก่อนที่ร่างของนางจะสัมผัสกับพื้น เคราะห์ดีที่เซียวจิ่นตาไวมือไว ยื่นมือออกไปคว้าร่างของนางเข้ามาสู่อ้อมกอดของตนได้อย่างทันท่วงที
เส้นผมนุ่มละเอียดมีกลิ่นหอมจรุงไหลผ่านฝ่ามือของเขา เซียวจิ่นสัมผัสเส้นผมของหลินชิงเวยที่แทรกผ่านร่องนิ้วมือของตน เขาถึงกับหักใจไม่ได้ด้วยต้องการจับให้มั่น
เหตุใดในใจของนางจึงมีเพียงผู้อื่น?
แก้มของหลินชิงเวยแดงก่ำ ดวงตาทั้งคู่ของนางก้มต่ำ รู้สึกเวียนศีรษะตาลาย จึงยกมือขึ้นประคองหน้าผากของตนพร้อมกับอาเจียนลมออกมา
กลิ่นหอมของสุราเมื่อผสมผสานกับกลิ่นกายหอมเย้ายวนใจของสตรี ราวกับเป็นยาพิษชนิดหนึ่งที่แทรกเข้ามาในจมูกของเซียวจิ่น ส่งผลให้เขาลุ่มหลงจนมิอาจควบคุมความรู้สึกได้
เซียวจิ่นได้แต่พูดในใจว่า ลืมเขาไปเถิด เป็นสตรีของเจิ้น เจิ้นจะไม่ทำให้เจ้าต้องน้อยเนื้อต่ำใจแม้เพียงครึ่งส่วน
เพียงแต่หลินชิงเวยไม่ได้ยิน
นิ้วมือของเซียวจิ่นสั่นน้อยๆ ยื่นออกไปแล้วดึงกลับมาหลายครั้ง ในที่สุดก็ลูบไล้สัมผัสใบหน้านางเบาๆ ความรู้สึกที่ท้องนิ้วได้รับคือ
