หลินชิงเวยดื่มสุราภายในอึกเดียวแล้วพูดทั้งหรี่ตา “เข้าปากแล้วให้รสชาติหวาน กลิ่นหอม มีกลิ่นของดอกหลีอยู่จางๆ จริงๆ”
“รสชาติของสุราแรงหรือไม่?” เซียวจิ่นถาม
“ไม่เท่าใด”
เซียวจิ่นพูดกลั้วหัวเราะ “หากเป็นเช่นนี้ ดูแล้วน่าจะเหมาะสมสำหรับให้สตรีดื่ม”
สุรากาหนึ่งมีไม่กี่ถ้วย ถูกหลินชิงเวยและเซียวจิ่นดื่มจนเกลี้ยง หลินชิงเวยมิใช่คนชอบดื่มสุรา ในทางกลับกัน นางไม่ชอบสุราฤทธิ์แรงแผดเผาลำคอ ทว่าสุราสาเกบางๆ เช่นนี้กลับถูกใจนาง
ด้านนอกหน้าต่างแสงจันทร์ส่องสว่าง หมากในกระดานประดุจหยก อีกทั้งร่ำสุราไปด้วยทำให้หลินชิงเวยอารมณ์ดีขึ้นโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
นางเดินหมากกับเซียวจิ่นและดื่มสุราเป็นพักๆ ทั้งสองต่างเดินหมากติดพัน สุราหมักดอกหลีถูกหลินชิงเวยดื่มราวกับเป็นเครื่องดื่มอย่างไรอย่างนั้น “เปลี่ยนถ้วยใบใหญ่มา ถ้วยเล็กเช่นนี้ดื่มอย่างไรกัน ไม่พอดับกระหาย”
เซียวจิ่นเห็นนางคีบหมากตัวหนึ่งระหว่างนิ้วมือ ใช้ข้อนิ้วเท้าคางเบาๆ ด้วยท่าทีครุ่นคิด หลินชิงเวยจมอยู่ในความคิดของตน เซียวจิ่นกลับมองนางอย่างลุ่มหลง เขากล่าวขึ้นว่า “เมื่อก่อนไม่เห็นว่าเจ้าจะคอแข็งเช่นนี้”
หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตานั้นกลอกไปมา นางใคร
