่ครวญแล้วตอบว่า “ข้าจำได้ว่าพวกเรามักจะดื่มชา เคยดื่มสุราด้วยกันเช่นนี้เมื่อใดกัน เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าดื่มสุราเก่งหรือไม่?”
เซียวจิ่นหลุดหัวเราะ ข้อนิ้วของเขาเคาะลงบนกระดานหมาก สั่งการกับคนด้านนอก “เปลี่ยนถ้วยสุราใบใหญ่มาสองใบ”
เพียงไม่นานนางกำนัลก็นำถ้วยสุราใบใหญ่เข้ามาสองใบ สุราถ้วยหนึ่งมีปริมาณเทียบเท่ากับถ้วยใบหนึ่ง เซียวจิ่นรินสุราให้หลินชิงเวยอีกครั้ง เขาไม่อาจใช้กาสุราดินเผานั้นอีก เซียวจิ่นใช้กระบวยตักสุราตักขึ้นมารินใส่ถ้วยสุรา อย่างไรก็สะดวกกว่า
ปรากฏว่าเมื่อหลินชิงเวยรับไป นางเงยหน้าดื่มอึกๆ หมดถ้วย…
เซียวจิ่นกะพริบตาปริบๆ “ชิงเวย เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังดื่มน้ำเปล่าหรือไร?”
หลินชิงเวยยื่นถ้วยสุรามาวางเบื้องหน้าเซียวจิ่น ยกมือขึ้นสะบัดเส้นผมบริเวณข้างลำคอ นางหัวเราะออกมาพรืดหนึ่ง “ข้าอึดอัดมานานเกินไปแล้ว สุราต้องดื่มเช่นนี้จึงจะดับกระหายได้ รินมาให้ข้าอีกหนึ่งถ้วย”
เซียวจิ่นมองแววตาของหลินชิงเวย แม้จะกำลังยิ้ม แต่ข้างในกลับซ่อนความรู้สึกมากมายที่คนนอกไม่รู้ ยามปกตินางปิดบังอำพรางเป็นอย่างดี หากมิใช่เวลานี้ดื่มสุราลงไปเล็กน้อย จึงทำให้เห็นพิรุธบางอย่าง แม้กระทั่งเซียวจิ่น
