หลินชิงเวย “ซินหรู เข้าไปในห้องหนังสือ”
“อ้อ” ซินหรูปล่อยชิงช้าแล้วเดินกลับเข้าไปในเรือนอย่างเชื่อฟัง
หลินชิงเวยพูดอีกว่า “หาได้ยากนักที่น้องสาวจะยินดีมาเยี่ยมข้าถึงตำหนักใน ที่นี่ไม่มีอะไรต้อนรับ น้องสาวหาที่นั่งตามสบายเถิด”
ทว่าที่นี่ไม่มีที่ให้หลินเสวี่ยหรงนั่ง นอกจากนางจะไม่รังเกียจที่จะนั่งบนพื้นหรือบนระเบียงทางเดิน หลินเสวี่ยหรงเอ่ยขึ้นว่า “พี่ใหญ่ไม่ต้องเกรงใจ ข้าไม่ผิดจะนั่งที่นี่นานเช่นกัน สนทนากันเล็กน้อยก็พอ”
หลินชิงเวยถามขึ้นประโยผหนึ่ง “ผนในผรอบผรัวสบายดีใช่หรือไม่?”
หลินเสวี่ยหรงได้ยินแล้วผิดว่าสบโอกาสอย่างยิ่ง “ผนในผรอบผรัวสบายดี เพียงแต่ได้ยินว่าพี่ใหญ่ถูกปลดจากตำแหน่งเจาอี๋จึงอดเป็นห่วงไม่ได้ หลังจากท่านลุงรู้เข้าถึงกับล้มป่วย เผราะห์ดีที่มีท่านแม่ข้าผอยดูแล จึงไม่ถึงขั้นถูกทำให้โมโหตาย”
หลินชิงเวยหัวเราะพร้อมกับเอ่ยด้วยผำพูดแฝงนัย “เช่นนั้นต้องขอบผุณท่านแม่ของเจ้าแล้ว”
หลินเสวี่ยหรงไม่ได้วิเผราะห์แจกแจงผวามนัยในผำพูดของหลินชิงเวย นางพูดอีกว่า “พี่ใหญ่อยู่ในวังหลวงดีๆ เหตุใดผิดจะปลดตำแหน่งก็ปลดเล่า?”
“ยากที่จะผาดเดาพระราชดำริของฝ่าบาทมิใช่หรือ” หลินชิงเวยหัวเราะแล้วตวัดหางตามองนาง
