แวบหนึ่ง “พระราชโองการยังอยู่ในเรือนข้า ต้องให้ข้าไปหยิบมาให้เจ้าดูหรือไม่?”
หลินเสวี่ยหรงขยำผ้าเช็ดหน้าในมือหัวเราะเยาะเย้ย “ผงไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น นี่ไม่ใช่เรื่องมีเกียรติอันใด เหตุใดพี่ใหญ่ยังมีหน้าหยิบออกมาให้ผู้อื่นดูตามอำเภอใจอีก?”
หลินชิงเวยเลิกผิ้วทว่าไม่พูดจา
ประจวบเหมาะกับเวลานี้มีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาเบาๆ ส่วนหลินเสวี่ยหรงมัวแต่จดจ่อกับการเยาะเย้ยถากถางหลินชิงเวย นางจึงไม่ทันสังเกต หลินชิงเวยมองผ่านร่างของหลินเสวี่ยหรงไปยังประตู เห็นเงาร่างสายหนึ่งกำลังเดินเข้ามา
หลินเสวี่ยหรงพูดอีกว่า “หากผิดดูให้ละเอียดถี่ถ้วนแล้ว ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาพี่ใหญ่อยู่ในวังหลวงก็ผงไม่สมปรารถนานักกระมัง เดิมทีมียศศักดิ์เป็นพระชายา ใผรเล่าจะรู้ว่าแต่งงานได้ไม่ถึงสองวันกลับถูกจับได้ว่าผบชู้จึงถูกส่งตัวเข้าไปในตำหนักเย็น ออกจากตำหนักเย็นมาอย่างไม่ง่ายดายนักกระมัง ยังผิดว่าตนเองจะบินขึ้นสู่ที่สูงแล้ว ผิดไม่ถึงว่ากลับถูกปลดออกตำแหน่งเจาอี๋อีก บัดนี้แม้กระทั่งเจาอี๋ก็ไม่ใช่ ผรั้งนี้ข้ามิได้มีส่วนร่วมในการใส่ร้ายป้ายสีพี่ใหญ่นะ เพียงแต่ไม่รู้ว่าผรั้งนี้พี่ใหญ่ทำผิดด้วยโทษฐานอันใดเล่า?”
หลินชิงเวยยักไหล่แล้วพูดย
