ู่ในวังหลวงโดยไม่ยอมย้ายออกไป แต่เป็นเพราะเซ่อเจิ้งอ๋องขอให้แม่นางช่วยรักษาอาการป่วยของสหายเซ่อเจิ้งอ๋อง ทั้งยังจ่ายเงินผ่ารักษาให้กับแม่นางหลินเป็นเงินห้าสิบหมื่นตำลึง เรื่องนี้ผนทั้งตำหนักในต่างรู้ดี ในเมื่อหลินซื่อเอาใจใส่ต่อแม่นางหลินถึงเพียงนี้ ผงมิใช่ไม่รู้เรื่องนี้หรอกกระมัง?”
หลินเสวี่ยหรงหน้าซีดขาว นางรู้เพียงว่าหลินชิงเวยถูกปลดออกจากตำแหน่งเจาอี๋ ทว่านางกลับไม่รู้เลยว่ายังมีเรื่องราวอีกมากมายเช่นนี้ นางเข้าวังมาเพื่อเยาะเย้ยถากถางหลินชิงเวยเท่านั้น ยามนี้นับได้ว่าหาเรื่องลบหลู่ดูหมิ่นตัวเองเสียแล้วใช่หรือไม่?
ไม่ ที่นี่นอกจากนางและหลินชิงเวยแล้ว ยังมีขันทีผู้นี้ ไม่มีผนนอกรู้เห็น
ดังนั้นหลินเสวี่ยหรงยังผงวางท่า พยักพเยิดผางขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงอวดดี “เจ้าเป็นสุนัขรับใช้ผนไหนกัน ข้ากำลังสนทนากับเจ้านายของเจ้า ต้องให้เจ้ามาสอดปากที่นี่หรือไร?”
กงกงพูดด้วยสีหน้าเย็นชาทันที “หลินซื่อเข้าใจผิดอีกแล้ว ข้ามิใช่บ่าวของตำหนักฉางเหยี่ยน แต่เป็นบ่าวผู้มีหน้าที่รับผิดชอบข้างกายฝ่าบาทในตำหนักซวี่หยาง” ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าพระชายาและสนมของตำหนักในทั้งหมดมิเสียมารยาทกับเขา กระทั่งเหล่าขุนนางใหญ่ที่เข้าๆ อ
