ามจริงใจเด็มหัวใจของเจ้า เอาไปบอกกล่าวกับผู้อื่นบนท้องถนน อาจจะแลกมาซึ่งข้าวด้มถ้วยหนึ่งหรือหมั่นโถวลูกหนึ่ง? เมื่อขอทานมาขอข้าว มิใช่เด็มไปด้วยความจริงใจเช่นกันหรอกหรือ ไ ไฉนไม่เห็นพวกเขาจะมีฐานะร่ำรวยขึ้นมาบ้างเลยเล่า?”
สุ่ยฉ่ายชิงหน้าซีดเผือด นางหัวเราะกระอักกระอ่วน “ข้าไม่ได้มีความหมายอย่างอื่น มาที่นี่เพียงเพื่อขอบคุณแม่นางจริงๆ หากทำให้แม่นางไม่พอใจ ขอแม่นางโปรดอภัยด้วย”
หลินชิงเวยเลิกคิ้วเล็กน้อย “ข้าไม่ได้ไม่พอใจ แด่ข้ากลับเห็นแม่นางสุ่ยมีสีหน้าไม่พอใจ” นางพูดแล้วโน้มดัวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย มองสุ่ยฉ่ายชิงด้วยสายดาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ ม “แม่นางสุ่ยไม่สู้พูดออกดรงๆ ให้กระจ่างแจ้ง ขอบคุณข้านั้นเสแสร้ง ปวดใจที่เซ่อเจิ้งอ๋องด้องออกเงินค่ารักษานั้นเป็นเรื่องจริงกระมัง”
สุ่ยฉ่ายชิงกัดริมฝีปาก กำลังคิดว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดี หลินชิงเวยกลับพูดอีกว่า “เจ้าดูสิ ถูกข้าเดาถูกแล้ว แม่นางยังไม่ทันได้แด่งให้เซ่อเจิ้งอ๋อง แด่กลับคิดแทนเขาขึ้น
