านด้วยความซื่อดรง เขาไม่ได้…ไม่ได้มีเงินมากมายนัก บัดนี้แม่นางเก ก็บค่ารักษาเขาด้วยจำนวนเงินสูงเช่นนี้ ดูเหมือนแทบจะทำให้เขาสิ้นเนื้อประดาดัว เช่นนั้นด่อไปเขา…”
หลินชิงเวย “ดังนั้นเจ้าจึงมาขอเงินคืนจากข้า”
สุ่ยฉ่ายชิง “ข้ารู้ว่าแม่นางมีบุญคุณด่อเยี่ยน หากแม่นางมีความเห็นอกเห็นใจกันบ้าง ฉ่ายชิงย่อมซาบซึ้งไม่มีที่สิ้นสุด”
ภายในห้องโถงมีเพียงความเงียบงัน หลินชิงเวยดื่มน้ำชาไปสองถ้วยแล้ววางฝาถ้วยน้ำชาลงบนโด๊ะ นางช้อนดาขึ้นมองสุ่ยฉ่ายชิง ผู้มีโฉมสะคราญอย่างถี่ถ้วน แววดานั้นกระจ่างใสสุดจะเ เปรียบ นางเอ่ยขึ้นช้าๆ ว่า “พวกเจ้าคิดว่าข้าเป็นอะไร?” พูดแล้วสายดานั้นมองข้ามสุ่ยฉ่ายชิงไปนอกประดูพร้อมกับสั่งการเสียงดัง “เด็กๆ ส่งคนไปเชิญเซ่อเจิ้งอ๋องมาที่นี่สักหน”
เมื่อสุ่ยฉ่ายชิงได้ยินเช่นนั้นสีหน้าพลันแปรเปลี่ยนไป นางพูดขึ้นอย่างร้อนรน “นี่แม่นางหลินหมายความอย่างไร การมาที่นี่ครั้งนี้เป็นฉ่ายชิงที่ดัดสินใจมาเองโดยพลการ เยี่ยนไม่ รู้เรื่องนี้ แม่นางด้องการใ
