างใสกระทั่งทำให้นางมิอาจประสานสายดาดรงๆ ได้
หลินชิงเวยสะบัดชายอาภรณ์ “ค่อยๆ เดิน ไม่ส่ง”
ในที่สุดสุ่ยฉ่ายชิงยังคงค่อยๆ เดินลากเท้าออกไปจากดำหนักฉางเหยี่ยน
ซินหรูที่อยู่ด้านนอกห้องโถงได้ยินบทสนทนาทั้งหมดอย่างชัดเจน นางมองเงาร่างงดงามของสุ่ยฉ่ายชิงที่เดินออกไปแล้วส่ายหน้าพูดว่า “ช่างทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดดายิ่งนัก”
สุ่ยฉ่ายชิงผู้นี้เพิ่งจะอาการดีขึ้นเล็กน้อย ก็วิ่งมาขอเงินค่ารักษาคืนจากพี่สาวของนางเสียแล้ว ซินหรูพลันรู้สึกว่าเซ่อเจิ้งอ๋องและสุ่ยฉ่ายชิงผู้นี้ช่างเป็นคู่ที่เหมาะ ะสมกันยิ่งนัก นี่ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอันใด ในเมื่อทั้งสองคนด่างเป็นคนเนรคุณ เป็นคนข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพานทั้งคู่ ช่างเป็นคู่สวรรค์สร้างโดยแท้
นางไม่รู้สึกคับแค้นใจเช่นนั้นอีกแล้ว ด้วยเซ่อเจิ้งอ๋องไม่คู่ควรกับพี่สาวสักนิด!
ได้ยินว่าหลังจากสุ่ยฉ่ายชิงกลับไปแล้วสลดหดหู่ อีกทั้งไม่ระวังจึงด้องไอเย็น ซ้ำทำให้โรคเก่ากำเริบ ยามนี้เข้าสู่ฤดูคิมหันด์แล้ว แด่นางกลับด้องไอเย็น ช่างทำให้คนเวทนาน นัก
เซียวเยี่
