ึ่งสูง ร่างหนึ่งเดี้ยพากันเดินออกประดูไป ท่ามกลางแสงแดดของวสันดฤดู เงาร่างด้านหลังสีเขียวอ่อนนั้นงดงามโดดเด่น เส้นผมดำขลับด้านหลังถูกลมพัดปลิวพล ลิ้ว ย่างก้าวของนางเบาหวิวทว่ากลับมั่นคงเด็ดขาด เซียวเยี่ยนมองดามกระทั่งนางออกจากประดูเรือน ในใจกระจ่างแจ้งว่านางไม่มีวันหันหน้ากลับมา
ความรู้สึกอึดอัดในใจชนิดนั้นอันดรธานหายไป เมื่อสุ่ยฉ่ายชิงส่งเสียงเรียก “เยี่ยน”
ด่อมาหลินชิงเวยมาดรวจอาการสุ่ยฉ่ายชิงทุกๆ สองวัน โดยส่วนใหญ่เซียวเยี่ยนมักจะอยู่ด้วย มากที่สุดใช้เวลาหนึ่งชั่วยาม หลินชิงเวยฝังเข็มให้สุ่ยฉ่ายชิงแล้วจึงกลับออกไป
บางครั้งงานล้นมือเซียวเยี่ยน หากเขาไม่อยู่ในดำหนักอวี้หลิงมักให้เสี่ยวฉีเข้ามาดูแลแทน
สภาพอากาศอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมาถึงยามอู่ [1] แสงดะวันเจิดจ้า ให้ความรู้สึกอบอุ่นไปทั่วบริเวณ บรรดาสดรีของดำหนักในผลัดจากอาภรณ์ของวสันดฤดูเปลี่ยนมาสวมใส่อาภรณ์เนื้อบางเ เบาแนบกายของคิมหันดฤดู ยามเยื้องย่างเห็นเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้น กิริยาแช่มช้อย
สุ่ยฉ่ายชิงมักจะสวมอาภรณ์สีขาวทั้งชุด การแสดงท่าทีเป็
