พวกเขาคิดว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว
บุรุษผู้เป็นหัวหน้ายื่นมือมาหาหลินชิงเวยตรงๆ ต้องการเงินจากนางอย่างถือสิทธิ์เต็มที่ ทั้งยังพูดอีกว่า “ฉวยโอกาสที่พี่ชายทั้งหลายยังอารมณ์ดีอยู่รีบมอบเงินออกมา พวกเราย ยังปล่อยเจ้าไปได้! หาไม่แล้วเจ้าคิดจะให้พวกเราลงมือยื้อแย่งเองใช่หรือไม่ ข้าบอกเจ้าก่อนนะ ถึงเวลานั้นเจ้าได้เจอดีแน่!”
หลินชิงเวย “แต่เวลานี้ข้าอารมณ์ไม่ดี”
“ดูท่าแล้ว เจ้าไม่ดื่มสุราคารวะแต่ต้องการดื่มสุรารับโทษทัณฑ์! ลงมือ!”
บุรุษห้าหกคนล้วนพุ่งเข้ามาหลินชิงเวยในชั่วพริบตา ร่างของหลินชิงเวยหลบหลีกว่องไว วิชาหมัดมวยของอันธพาลเหล่านี้เป็นเพียงวรยุทธ์ชั้นปลายแถว หากเทียบวรยุทธ์ หลินชิงเวยชน นะพวกเขาทุกคน
นางเพียงบิดข้อมือ พลิกฝ่ามือจับแขนบุรุษที่อยู่ข้างหน้าสุด ปลายนิ้วออกแรงกดจุดชีพจรของเขาครั้งหนึ่ง บุรุษผู้นั้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แขนทั้งข้างไม่มีความรู้สึก มีเพี ยงรู้สึกชาอย่างรุนแรง เขาเงยหน้าขึ้นมองหลินชิงเวยด้วยแววตาตกตะลึง หลินชิงเวยเกี่ยวปลายเท้าเตะขาของเขาอย่างแม่นยำ ทำให้เขาล้มลงบนพื้น
บุรุษที่เหลืออีกหลายคนเห็นเช่นนั้นได้แต่ตื่นตะลึง
หลินชิงเวยวางห่อสัมภาระไว้บนอานม้า
