ระกลับมาสะพายขึ้นหัวไหล่ของตนเองอย่างง่ายดาย ส่วนชิงหลันเลื้อยขึ้นมาตามปลายนิ้วของ งนางและกลับเข้าไปในแขนเสื้อ
อันธพาลอีกหลายคนพากันเงียบงัน พวกเขาได้แต่มองหัวหน้ากลุ่มของตนนอนทุรนทุรายอยู่บนพื้นตาปริบๆ หลังจากร่างนั้นชักกระตุกเพียงไม่กี่ครั้งก็ถึงแก่ความตายด้วยพิษงู ใบหน้าน นั้นกลายเป็นสีม่วงน่าหวาดกลัวยิ่งนัก
หลินชิงเวย “ยังจะเข้ามาอีกหรือไม่?”
อันธพาลหลายคนนั้นมองบนพื้นแล้วมองหลินชิงเวยอีกครั้ง เห็นเพียงหลินชิงเวยยกมือขึ้น มือเรียวขาวนั้นหยิบปิ่นปักผมขึ้นมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆ ที่สตรีตรงหน้านี้ดูเห หมือนอ่อนแอไร้พิษสง กลับคิดไม่ถึงว่าจะทำร้ายคนคนหนึ่งให้ถึงแก่ความตายได้ง่ายดายเช่นนี้
ตรองดูแล้วนอกจากเสียคนไปคนหนึ่ง กลับไม่ได้เงินมาไว้ในมือ นั่นเป็นเงินสามหมื่นตำลึงเชียว ต่อให้เป็นผู้ใดก็ตามหากต้องละทิ้งกลางคันเช่นนี้ย่อมต้องรู้สึกไม่ยินยอมเป็นแน่ แต่งูตัวนั้น กัดเพียงครั้งเดียวทำให้คนตายนะ…
ดวงตาของหลินชิงเวยคมปลาบราวกับกระจก คล้ายว่านางมองทะลุปรุโปร่งถึงความคิดในใจของพวกเขา นางหัวเราะ “ครั้งนี้ ข้าไม่ปล่อยชิงหลันกัดพวกเจ้า เป็นอย่างไร?”
บุรุษผู้ถือมีดสั้นในมือสบตากับพรรคพวกอีก
