วดลายและเขี้ยวอันแหลมคมของมันก็รู้ได้ทันทีว่างูตัวนี้มีพิษ!
คนเหล่านั้นพลันแตกตื่นและหลบหลีกออกห่างในชั่วพริบตา
ชิงหลันพันรัดลำคอของบุรุษผู้นั้นแน่นขึ้นเรื่อยๆ มันเลื้อยพันตัวรอบแล้วรอบเล่า กระทั่งสุดท้ายบุรุษผู้นั้นหายใจอย่างลำบาก มือทั้งคู่จับลำตัวของงูอย่างเอาเป็นเอาตาย ท ทว่ากลับไม่มีท่าทีว่ามันจะคลายตัวลงแม้แต่น้อย เขาอ้าปากทว่าไม่อาจพูดออกมาได้แม้แต่ประโยคเดียว สีหน้าค่อยๆ กลายสีม่วงคล้ำท่ามกลางแสงสลัวจากโคมไฟ เป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัว ยิ่งนัก
บุรุษคนหนึ่งยื่นมือออกมาราวกับคิดจะช่วยสหาย เวลานี้เองหนึ่งในนั้นนึกขึ้นได้ว่าตนเองมีมีดสั้นติดตัวมาด้วย จึงหยิบมีดสั้นออกมาทันที เตรียมจะก้าวเข้าไปฟาดฟันชิงหลัน ยัง ไม่ทันได้เดินเข้าไปใกล้ชิงหลันพลันหันหัวกลับมาแลบลิ้นแยกเขี้ยวข่มขู่คนผู้นั้น จากนั้นห้อยหัวลงมาฉกกัดลงบนลำคอคนคนนั้นครั้งหนึ่ง
บุรุษผู้นั้นได้รับความเจ็บปวดอย่างที่สุด พิษกำเริบอย่างรวดเร็ว ดวงตาทั้งสองข้างเหลือกให้เห็นตาขาว ร่างของเขาสั่นสะท้านราวกับใบไม้ที่ปลิดปลิวลงมาจากต้นท่ามกลางสายลมใน ฤดูสารท หลินชิงเวยก้าวเข้าไปหยุดข้างกายเขาก่อนหน้าที่เขาจะขาดใจตายเพื่อหยิบห่อสัมภา
