หลินชิงเวยพูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เรื่องผอมอ้วนนั้นมิใช่จะไม่เปลี่ยนแปลง เพียงแต่ระยะนี้งานยุ่งอยู่บ้างจึงกินอาหารไม่เป็นเวลานัก กลับเป็นเหนียงเหนียงที่สุขภาพยังอ่อนแอ ต้องพักฟื้นร่างกายให้ดี หากเหนียงเหนียงไม่รังเกียจ ยื่นมือออกมาได้หรือไม่?”
ซีเฟยย่อมไม่รังเกียจ ต้องรู้ว่าพระสนมชายาแต่ละนางของตำหนักในล้วนปรารถนาให้หลินชิงเวยตรวจสุขภาพและปรับสมดุลร่างกายให้ทั้งสิ้น หากได้รับโอสถอย่างดีจากนางไม่รู้ว่าจะด ดีกว่าสำนักหมอหลวงตั้งเท่าใด
ซีเฟยได้ยินเช่นนั้นจึงยื่นมือออกไป “ลำบากแม่นางแล้ว”
หลินชิงเวยฟังชีพจรของซีเฟย “ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ในยามปกติให้บำรุงร่างกายและรักษาความอบอุ่นเอาไว้ สุขภาพย่อมกลับมาดีเหมือนเดิม ซินหรูหยิบยาลูกกลอนสงบใจและขี้ผึ้งบำรุงผิ วให้ซีเฟยอย่างละหนึ่งขวด”
ซินหรูหยิบสิ่งของออกมาจากล่วมยาตามคำสั่งของหลินชิงเวยแล้วมอบให้กับนางกำนัลข้างกายซีเฟย
หลินชิงเวย “ยาลูกกลอนสงบใจนี้ เหนียงเหนียงกินวันละหนึ่งเม็ด สำหรับขี้ผึ้งบำรุงผิวมีสรรพคุณทำให้ผิวอ่อนละมุนและขาวเนียนกระจ่างใส เหนียงเหนียงพอกหน้าสองวันหนึ่งครั้งก็พ พอ”
ซีเฟยกล่าวยิ้มๆ “ขอบคุณแม่นางเหลือเกิน ในเมื่อแม่นางเป็นหมอตรวจร
