ักษาอาการให้ข้าแล้วย่อมต้องเก็บค่ารักษา จะให้แม่นางเสียเปรียบไม่ได้ เพียงแต่ครั้งนี้ออกมามิได้นำเงินติดต ตัวมาด้วย” พูดแล้วก็ถอดกำไลหยกแดงบนข้อมือทั้งสองออกมา เป็นกำไลหยกคู่หนึ่ง “หากแม่นางไม่รังเกียจ ข้าขอใช้กำไลหยกแดงคู่นี้เป็นค่ารักษา ขอแม่นางโปรดรับไว้”
กำไลหยกแดงนี้ดูแล้วโปร่งแสง เป็นหยกชั้นดี ราคาไม่สามัญ เพียงแต่เมื่อเปรียบเทียบกับเงินค่ารักษาห้าสิบหมื่นตำลึงของเซ่อเจิ้งอ๋องแล้วแทบไม่มีค่าให้เอ่ยถึง บัดนี้เรื่องค่าร รักษาห้าสิบหมื่นตำลึงได้ถูกเล่าลือกันไปทั่วทั้งตำหนักใน ไม่รู้ว่าทำให้นางตกเป็นที่อิจฉาริษยาของคนตั้งเท่าใด แต่เมื่อได้คิดว่าบัดนี้หลินชิงเวยเป็นแค่หญิงสามัญชนคนหนึ งก็ไม่มีสิ่งใดให้ต้องอิจฉาอีกแล้วเช่นกัน
หลินชิงเวยก้มหน้าลงมองแล้วหัวเราะ “ซีเฟยเหนียงเหนียงเกรงใจกันเกินไปแล้ว” แต่นางยังคงรับกำไลจากซีเฟยมา เพียงแต่นางรับมาเพียงข้างเดียว “กำไลเพียงข้างเดียวก็พอสำหรับค่า ยาลูกกลอนสงบใจ สำหรับขี้ผึ้งบำรุงผิวนั้นข้าซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง”
ซีเฟยเห็นนางรับกำไลหยกไปสวมไว้ในมือจึงหัวเราะออกมาพรืดหนึ่งแล้วนำกำไลอีกข้างสวมกลับไปในมือของตนเอง “เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน ท่านข้าสองคนใส่คน
