ละวง วันหน้าหากท่านต้อง งการความช่วยเหลืออันใด ข้าย่อมไม่อิดออด”
หลินชิงเวยใช้ชีวิตอยู่ในวังหลวงหนึ่งปี นอกจากซินหรูที่นางนับเป็นน้องสาวแล้ว นางยังไม่มีใครที่พอจะนับได้ว่าเป็นสหาย นิสัยของซีเฟยกลับถูกอกถูกใจนาง ฉลาดเฉลียว ใจกว้าง มากเมตตา เมื่อหลินชิงเวยสวมกำไลข้อมือของนางแล้วย่อมนับนางเป็นสหาย
มิตรภาพไม่จำเป็นต้องสนิทสนมมากนัก เรียบๆ เรื่อยๆ ก็พอ
หลังจากกลับมาตำหนักฉางเหยี่ยน บ่ายวันนั้นหลินชิงเวยรวบรวมเครื่องเงินและหยกมาได้ห่อหนึ่งเตรียมออกจากวัง เห็นสายตาละห้อยที่ซินหรูมองนาง นางจึงเอ่ยขึ้นว่า “ซินหรู เจ้าขี ม้าไม่เป็นก็รออยู่ในวังเถิด รอให้ข้านำสิ่งของในห้องเก็บของไปแลกเปลี่ยนเป็นตั๋วเงินแล้ว ถึงเวลานั้นจะนำทรัพย์สมบัติทั้งหมดติดตัวไปด้วยย่อมสะดวกยิ่ง”
ซินหรูเงียบขรึม “แต่ข้าเห็นพี่สาวเก็บของอย่างเป็นความลับเช่นนี้ ดูเหมือนจะหอบสมบัติหนีโบยบินออกไปไกลแล้วไม่กลับมาแล้วเจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “หรือเจ้าไม่ใช่สมบัติของข้า?”
“เช่นนั้น…เช่นนั้นเมื่อใดพี่สาวจะกลับมาเจ้าคะ?”
“เร็วที่สุดกระมัง ข้าจะกลับมาก่อนยามไฮ่[1]แน่ๆ”
ซินหรูรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย “เช่นนั้น เช่นนั้นท่านอย่าลืมซ
