ื้อพุทราเชื่อมกลับมาให้ข้านะเจ้าคะ ยังมีของกินเล่นอร่อยๆ ข้างนอกอีก”
หลินชิงเวย “…ที่เจ้าอยากพูดน่าจะเป็นประโยคสุดท้ายกระมัง”
ซินหรูเบ้ปาก “จะเป็นไปได้อย่างไรกัน หากเป็นไปได้ข้าอยากออกจากวังไปกินด้วยตัวเอง”
หลินชิงเวยหัวเราะแล้วยื่นมือไปดีดหน้าผากนาง “ไปแล้ว”
หน้าประตูวัง ขันทีได้เตรียมม้าไว้ตัวหนึ่งนานแล้ว หลินชิงเวยขึ้นม้าแล้วควบม้าเร็วมุ่งหน้าออกจากประตูวัง นางมีป้ายคำสั่งของเซียวจิ่นติดตัว ใช้สำหรับเปิดทางเข้าออกประตูวั งหลวงได้สะดวกที่สุด
ทหารผู้ทำหน้าที่เฝ้าประตูวังเห็นป้ายคำสั่งของฮ่องเต้ ไม่แม้แต่จะถามไถ่สักคำ พวกเขาเปิดประตูให้หลินชิงเวยออกไปทันที
หลินชิงเวยแต่งกายด้วยอาภรณ์ของบุรุษทั้งชุด ออกนอกวังเพียงลำพัง ในตลาดเต็มไปด้วยความคึกคักเหมือนที่เคยเป็น นางจูงม้าแทรกเข้าไปอยู่ในกลุ่มฝูงคนอย่างรวดเร็ว ความโดดเดี่ยว อ้างว้างของนางถูกเสียงสนทนาและเสียงตะโกนโหวกเหวกในตลาดกลบกลืนไปสิ้น
เวลานี้เป็นเวลาย่ำค่ำพอดี นางถามทางจึงรู้ว่าโรงรับจำนำแห่งใหญ่ที่สุดของเมืองหลวงอยู่ที่ใด จึงไปโรงรับจำนำแห่งนั้นเพื่อนำสิ่งของทั้งหมดที่นำมาในวันนี้ไปแลกเป็นเงิน
เพียงแต่ในท้องตลาดเช่นนี้ย่อมมีผู้คนมากมายปนเปกันอ
