ารณาสิ่งของเรียบร้อย เขากระซิบกระซาบริมหูเถ้าแก่หลาย ประโยค
แม้หลินชิงเวยจะไม่ได้ยิน แต่ดูจากสีหน้าท่าทางของหลงจู๊และเถ้าแก่แล้วย่อมรู้ความนัยโดยคร่าวๆ
หากไม่มีเล่ห์เหลี่ยมย่อมไม่ใช่พ่อค้า นี่เป็นเรื่องธรรมดาอย่างที่สุด
เถ้าแก่เดินเข้ามาหาหลินชิงเวยด้วยรอยยิ้ม “คุณชายน้อยท่านนี้ ขอถามว่าสิ่งของเหล่านี้ท่านต้องการจำนำเพียงครั้งเดียวหรือไม่?”
หลินชิงเวยพยักหน้า
เขาหยิบลูกคิดออกมาตัวหนึ่ง จากนั้นดีดลูกคิดเสียงดังอยู่ครู่หนึ่ง คิดว่าลูกคิดในใจน่าจะดีดดังกว่านี้
เถ้าแก่ “ข้าดูแล้วคุณชายเป็นคนแปลกหน้า วันนี้สิ่งของที่นำมาจำนำล้วนเป็นของชั้นดี งานฝีมือดีเช่นกัน หลงจู๊ของพวกเราได้ทำการประเมินราคาสิ่งของเหล่านั้นเป็นเงินทั้งหมดหนึ่ งหมื่นสี่พันแปดร้อยตำลึง เช่นนี้หากคุณชายต้องการจำนำทั้งหมด ข้าให้ตัวเลขกลมๆ หนึ่งหมื่นห้าพันตำลึง”
ปลายนิ้วของหลินชิงเวยเคาะขอบโต๊ะเบาๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงคลี่ยิ้มบางๆ พร้อมทั้งมองหลงจู๊ที่กำลังลูบคลำไม้คทาหรูอี้ทองคำอย่างอาลัยอาวรณ์ ไม้คทาหรูอี้ทองคำนี้เป็นสิ่ง งของที่นางหยิบมาจากท้องพระคลังในตำหนักซวี่หยาง แม้จะเป็นทองคำทว่างานฝีมือประณีตไม่สามัญ นางยังมอบให้เป็นของขวัญแก่บิ
