สถานการณ์ของสุ่ยฉ่ายชิงย่ำแย่มาก นางไอออกมาเป็นเลือด หมอหลวงร้อนใจจนวิ่งวุ่นไปหมดทว่ากลับไม่อาจหาวิธีรั กษาได้ มีเพียงใช้ยาให้สุ่ยฉ่ายชิงนอนหลับจึงทำให้นางสงบลงได้
สีหน้าของเซียวเยี่ยนไม่น่าดูอย่างยิ่ง เขาเอามือไพล่หลัง คนทั้งคนแทบจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง เหลือบมองหมอหลวงที ตกอยู่ในความหวาดกลัว “นางพักฟื้นร่างกายเงียบๆ เป็นเวลาสองปี น้อยยิ่งนักที่โรคจะมีอาการกำเริบ มีเพียงต้องลม มเย็น ได้รับความหนาวเย็นจึงจะทำให้มีอาการหอบไม่หยุด วันนี้พลันกำเริบขึ้น เกิดจากสาเหตุใดกันแน่?”
หมอหลวงพูดเสียงสั่น “ทูลเซ่อเจิ้งอ๋อง โรคหืดหอบนั้นไม่แน่นอน หากในยามปกติดูแลร่างกายเป็นอย่างดีย่อมไม่มีอ อะไรน่าเป็นห่วง เพียงแต่…ที่นี่ไม่มีลมเย็นและไม่มีสาเหตุอื่นให้โรคกำเริบ อาจเป็นเพราะได้รับการกระตุ้นจากยา าตัวอื่นก็ทำให้โรคกำเริบได้พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยดูแล้วอาการกำเริบของแม่นางสุ่ยน่าจะเกิดจากได้รับการกระตุ้นจาก กภายนอก ได้รับผลกระทบจากตัวยาที่นางมีอาการแพ้เป็นต้น…”
ในใจเซียวเยี่ยนแจ่มแจ้งดี อาหารการกินและยาของสุ่ยฉ่ายชิงล้วนผ่านมือเขาทั้งสิ้น ย่อมไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น น เขาหันไปมองนางกำนัลสองนางที่ทำหน้าที่ติดตามรั
