บใช้และถามขึ้นว่า “วันนี้แม่นางไปที่ใด?”
นางกำนัลทั้งสองอึกๆ อักๆ เซียวเยี่ยนมองออกว่ามีเรื่องปิดบัง จึงพูดอีกว่า “ยังไม่พูดความจริงอีก!”
นางกำนัลตกใจจนคุกเข่าลงพูดเสียงสั่น “แม่นาง วันนี้แม่นาง…ไปตำหนักฉางเหยี่ยนเพคะ ไปพบหลินเจาอี๋ เพียงแต่…แ แม่นางไม่ให้บ่าวพูดถึง เซ่อเจิ้งอ๋องโปรดละเว้นด้วยเพคะ!”
แววตาเซียวเยี่ยนไหววูบ ดวงตาเรียวรูปหงส์นั้นหม่นลง
เมื่อหลินชิงเวยได้ยินว่ามีคนจากตำหนักอวี้หลิงมาบอกความ นางไม่ได้แสดงอารมณ์ทางสีหน้า
เซียวเยี่ยนให้นางไปตำหนักอวี้หลิง ทำการรักษาสุ่ยฉ่ายชิงด้วยตนเอง
เรื่องเดียวกันได้เกิดขึ้นแล้วครั้งหนึ่งกับซีเฟย ยามนี้เกิดขึ้นอีกครั้งกับสุ่ยฉ่ายชิง หลินชิงเวยสงบนิ่งอย่างย ยิ่งยวด นางเพียงแต่มองไปรอบๆ ตำหนักฉางเหยี่ยนของตนแล้วพูดกับซินหรูว่า “หรือเป็นเพราะฮวงจุ้ยของตำหนักฉางเหย ยี่ยนไม่ดี? มาคนหนึ่งป่วยคนหนึ่ง มาสองคนป่วยทั้งคู่?”
ซินหรูกลอกตาขาวพูดว่า “นี่ยังไม่รู้ว่าเรื่องนี้มีพิรุธอะไรเจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยหมุนกายหันไปกล่าวกับนางกำนัลของตำหนักอวี้หลิง “กลับไปบอกเซ่อเจิ้งอ๋องของพวกเจ้า ประการที่หนึ่ง เ เปิ่นกงไม่ได้มีอาชีพเป็นหมอ ประการที่สอง เปิ่นกงไม่ใช่บ่าวไพร่ที่จะ
