เรียกใช้สอยเมื่อใดก็เรียกได้ แม่นางสุ่ยล ล้มป่วยย่อมมีหมอหลวงมากมายแวดล้อมอยู่รอบกาย และเปิ่นกงเป็นเจาอี๋ของฝ่าบาทจึงมีหน้าที่ปรนนิบัติฝ่าบาทเท่านั้น น หากเขาต้องการให้เปิ่นกงไปรักษาแม่นางสุ่ย ให้เชิญพระราชโองการมา”
พูดแล้วไม่ให้โอกาสนางกำนัลตอบโต้ก็หันหน้าเดินจากไป นางกำนัลขยับปากทว่ากลับได้แต่มองหลินชิงเวยเดินไกลออกไ ไป
หลินชิงเวยกลับห้องไปงีบหลับยามบ่าย ช่วงเย็นแสงแดดของฤดูใบไม้ผลิสว่างไสว ต้นท้อในตำหนักฉางเหยี่ยนเริ่มติดผล ลเป็นลูกเล็กๆ สีเขียว
สายลมอันอบอุ่นพัดผ่านหน้าต่างเข้ามา สายลมนั้นพัดเข้ามาในห้องของหลินชิงเวยส่งผลให้มุ้งขยับไหวเล็กน้อย
ซินหรูบอกว่า เซ่อเจิ้งอ๋องมาแล้ว
หลินชิงเวยนอนสะลึมสะลือ ทันทีที่ตื่นมาได้ยินชื่อนี้ นางถึงกับขมวดคิ้วแน่น
เซียวเยี่ยนกำลังยืนรอนางอยู่ในลานเรือน
หลินชิงเวยสวมอาภรณ์เนื้อบางของฤดูใบไม้ผลิ นางไม่ได้สวมเสื้อคลุมและเดินเท้าเปล่าไปเปิดประตูห้องแล้วเดินออกม มา ชายกระโปรงพลิ้วไหวลูบไล้เท้าเปลือยเปล่าของนาง ยิ่งขับให้เท้าเล็กๆ ของนางดูไร้กระดูกน่าทะนุถนอม
เซียวเยี่ยนช้อนตาขึ้นมองนางด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ค่อนไปทางเย็นชา
หลินชิงเวยคิดว่าผู้ที่ยืนอยู่เบ
