ื้องหน้าเป็นคนแปลกหน้าคนหนึ่ง มีเพียงสิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนไปก็คือใบหน้าที่ คุ้นเคยเท่านั้น
ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ในอดีตมากมายผ่านเข้ามาในสมองของนางเหมือนฉากในละครฉากแล้วฉากเล่า ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม ม่อาจจินตนาการได้ว่าหลังจากผ่านเรื่องราวมาด้วยกันมากมายเพียงนั้น ต้องเป็นบุรุษประเภทใดกันจึงมองนางด้วยสายตา ของคนแปลกหน้าเพียงนี้
หลินชิงเวยหัวเราะเสียงดัง
นางพูดขึ้นเรียบๆ ว่า “ข้ายังคิดว่าท่านจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าข้าชั่วชีวิตแล้วเสียอีก ที่จริงจะดีมากหากเป็นเช ช่นนั้น”
เนิ่นนานเซียวเยี่ยนจึงเอ่ยปาก “ฉ่ายชิงมาหาเจ้าที่นี่ กลับไปแล้วอาการป่วยกำเริบ เปิ่นหวางส่งคนมาเชิญเจ้าไม่ไป จึง งได้แต่มาด้วยตัวเอง”
หลินชิงเวยเอียงคอ ใช้หางตามองเขาพลางถามว่า “เช่นนั้น ราชโองการเล่า?” ให้เซียวเยี่ยนไปขอราชโองการฉบับหนึ่งจ จากฮ่องเต้เพื่อสั่งให้หลินชิงเวยไปรักษาสุ่ยฉ่ายชิง หลินชิงเวยรู้ดีว่าเขาทำไม่ได้ ต่อให้เขาไม่ใช่เซียวเยี่ยนค คนนั้นที่นางเคยรู้จักในอดีตเนิ่นนานแล้วก็ตาม หากเขาทำจริงๆ เซียวจิ่นจะมอบราชโองการให้เขาหรือ?
เซียวจิ่นย่อมต้องรู้สึกผิดต่อหลินชิงเวย เขาไม่ปรารถนาที่จะทำเรื่องใดให้หลินชิงเวยต้องผิดหวังและเจ็บช้ำอ
