ี กแล้ว
เซียวเยี่ยนเม้มปาก “ฉ่ายชิงได้รับผลกระทบจากสมุนไพรของเจ้าจึงได้มีอาการกำเริบ ตอนนี้เปิ่นหวางให้เจ้าไปช่วยรักษ ษานาง เจ้ากลับต้องการราชโองการ?”
หลินชิงเวยหรี่ตาลง มือเรียวขาวนั้นค้ำลงบนราวระเบียงทางเดินและค่อยๆ นั่งลงไป ขาทั้งคู่ห้อยต่องแต่งอยู่นอก กระเบียงทางเดิน นางก้มหน้าพูดเสียงเบา “หากข้าบอกว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเข้า ท่านจะเชื่อหรือไม่?”
หัวใจของเซียวเยี่ยนราวกับถูกเข็มตำครั้งหนึ่ง
หลินชิงเวยรอเขาอยู่ครู่หนึ่งทว่าไม่ได้คำตอบจากเขา นางจึงพูดกลั้วหัวเราะ “เหตุใดข้าต้องไป? เพราะนางเป็นสตรี ที่ท่านรัก ดังนั้นข้าจึงต้องไป? แม้ท่านจะเป็นเซ่อเจิ้งอ๋อง แต่เซ่อเจิ้งอ๋องจะนับเป็นอะไรได้?”
รอยยิ้มบนใบหน้านางเจิดจ้าเสียจนทิ่มแทงสายตา
เซียวเยี่ยนขยับปาก “หากเจ้ายอมไป เปิ่นหวางจะไม่ติดใจเอาความเรื่องโรคของนางกำเริบด้วยเหตุใด”
“ดูท่าแล้วท่านปักใจเชื่อแล้วว่าข้าทำร้ายนางจนล้มป่วย” หลินชิงเวยยักไหล่ พูดด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ “เป็นฝีมือ อข้าแล้วอย่างไร ท่านลองเอาดาบมาพาดคอข้าดูสิ ลองดูว่าข้าจะไปหรือไม่”
บรรยากาศภายในลานเรือนเต็มไปด้วยความกดดัน ช่างสวนทางกับสภาพอากาศอันสดใสในเวลานี้ยิ่งนัก เซียวเยี่ยนไ
