ด้แต่จับจ้ องหลินชิงเวยนิ่งๆ ไม่ไหวติง ในแววตานั้นค่อยๆ หม่นวูบลงและแปรเปลี่ยนเป็นคมปลาบขึ้นหลายส่วน
เขาพูดว่า “ลูกไม้เช่นนี้ เมื่อก่อนเจ้ามิใช่เคยใช้อยู่บ่อยๆ หรือ เพื่อให้บรรลุจุดประสงค์ของเจ้า ถึงกับวางยาผู้อื นไม่เลือกหน้า เปิ่นหวางมิใช่เคยหลงกลเจ้าหรือไร พูดมาเถิด เจ้าต้องการสิ่งใด?”
หลินชิงเวยหัวเราะพร้อมกับดึงขาทั้งคู่ของตนกลับมา มือทั้งคู่กอดหัวเข่าของตนคล้ายๆ กำลังซุกตัว นางกล่าวว่า “ท่านกล่าวถูกต้องแล้ว ข้าเป็นสตรีจิตใจมากด้วยแผนการ ข้าถูกส่งตัวเข้าตำหนักเย็นเพราะท่าน หากไม่ใช่ข้าใช้ล ลูกไม้กับท่าน ไม่แน่ว่าตอนนี้ข้าอาจจะยังอยู่ในตำหนักเย็น ยิ่งไปกว่านั้นไม่แน่ว่าข้าอาจจะถูกหญิงเสียสติในตำ ำหนักเย็นตีตายแล้วก็ได้ เพื่อบรรลุจุดประสงค์ของตนเองแล้วข้าไม่เลือกวิธีการ เวลานี้ท่านเพิ่งรู้หรือไร?”
นางเอียงคอ เกยคางบนหัวเข่ามองเซียวเยี่ยนอย่างสงบนิ่ง “เมื่อข้าทำการรักษาเซียวจิ่น เมื่อข้าช่วยชีวิตเขาจา ากคมดาบของผู้อื่น เมื่อข้าช่วยท่านกำจัดอันตรายจากหนอนกู่ในวัง เมื่อข้าและท่านออกจากวังไปคลี่คลายคดีด้วย ยกัน ข้าช่วยท่านออกมาจากตำหนักของไทเฮา ข้าเดินทางไปช่วยท่านที่หนานเจียงโดยไม่คำนึงถ
